#01 Έλενα Βασιλείου 
«Εδώ Μιλάμε για Λατρεία»

«Εδώ Μιλάμε για Λατρεία» είναι μια έκθεση-γράμμα αγάπης για τη δεκαετία των είκοσι: χαοτική, φορτισμένη, γεμάτη λάθη, επιθυμίες και ανασφάλεια. Απεικονίζει νέους που χτίζουν κόσμους, ζουν έντονα, αγαπούν, ταξιδεύουν και γιορτάζουν.

Εμπνευσμένη από το τραγούδι των Κόρε. Ύδρο., υμνεί την ελευθερία, την επιπολαιότητα και τη θεϊκή τους δύναμη και πάθος.

#02 Βασιλική Κλωνάρα
“I Folded My Secrets Like Paper Birds” 

“I Folded My Secrets Like Paper Birds” explores a landscape suspended between reality and imagination, where silence and vast horizons suggest that more exists than what is seen.

Water, memory and hidden stories flow through it, while birds emerge as fragile symbols of freedom and vulnerability, reflecting my own presence in the landscape.

#03 Μαριάννα Γαρίτση
«An Obstacle on the Path to Oblivion»

Αντικείμενα που φέρουν την πνοή μιας παρουσίας μαρτυρούν το πέρασμά μας. Ανάμεσα στη μνήμη και τη φθορά, η ανθρώπινη εμπειρία παίρνει μορφή.

Η σιωπηλή καταγραφή αυτών των στοιχείων, ως το μόνο αντίβαρο στον χρόνο: ένα μικρό εμπόδιο στο δρόμο της λήθης, μέσα από την παρατήρηση και την αποδοχή.

#04 Νικόλαος Γεώργιος Παρθένης
«Lumen Hilare »

Αφηγήσεις της Αγίας Γραφής, συχνά αμφισβητούμενες, επηρέασαν βαθιά τους ανθρώπους διαχρονικά.
Πίστη, ναοί και ζωές αφιερώθηκαν στη διατήρησή τους.

Ό,τι απομένει—άνθρωποι, τόποι ή αντικείμενα—γίνεται φορέας νοήματος, αφήνοντας στον αποδέκτη την ερμηνεία και την κατανόηση αυτών των “σημάτων”.

#05 Βασίλης Νεσσέρης
«Νομαδική Κτηνοτροφία»

Έχοντας βλάχικη καταγωγή, θυμάμαι τον παππού μου να αφηγείται εμπειρίες από τη νομαδική κτηνοτροφία ως κομμάτι της ζωής του.

Γοητευμένος από τη σταθερότητα της αστάθειας της νομαδικής ζωής, τη ζωή στα βουνά και την ισορροπία των αναγκών κοπαδιού και ανθρώπων επιστρέφω εκεί για να καταγράψω όσα νομαδικά κλικ απομένουν σήμερα.

#06 Αγγελική Τσιοτινού
“A brief History of Unexpected Events” 

#07 Νίκος Καλούμενος
«Departures, arrivals»

Η χρηματοδότηση θα μου επιτρέψει να συγκεντρώσω το Departures, Arrivals σε ένα φωτογραφικό βιβλίο.

Για μένα, το βιβλίο είναι ο τρόπος να δώσω συνέχεια στις εικόνες, να τους επιτρέψω να αναπνεύσουν μαζί και να μοιραστώ μια εμπειρία που παραμένει ανοιχτή και σε εξέλιξη.

#08 Ανατολή Τσάια
“Everything Under This Sun” 

Το Everything Under This Sun ξετυλίγεται σε μια κατάσταση αναστολής , εκεί όπου ο χρόνος μοιάζει να σταματά.
Οι στιγμές παραμένουν φορτισμένες με μια βουβή ένταση, σαν κάτι να πρόκειται, από στιγμή σε στιγμή, να πάρει μορφή.
Ανάμεσα στο οικείο και το τοπίο, ένα φως που ποτέ δεν καταλαγιάζει επιτρέπει σε έναν μεταβαλλόμενο κόσμο να σχηματοποιηθεί.

Παρουσία και απουσία συνυπάρχουν, διατηρώντας μια ονειρική κατάσταση που φαντάζει γνώριμη, κι όμως, κάποιες φορές, μοιάζει απρόσιτη.

#09 Ρηγίνα Σδράλη
«Don’t store within reach »

Ένα απομονωμένο σπίτι ως μια αυτόνομη κλειστή κοινωνία με δικούς της κανόνες.
Πολλοί άνθρωποι συνυπάρχουν αλλά παραμένουν συναισθηματικά αποκομμένοι.
Μέσα από εικόνες τις καθημερινότητας και υπαινιγμούς έντασης επικρατεί μία παράδοξη κατάσταση.
Ένα ασφυκτικό και φορτισμένο περιβάλλον στα όρια πραγματικότητας και μυθοπλασίας.

#10 Ελευθερία Τόλιου
“The need for cities and castles” 

Ο χώρος όπου εκτυλίσσονται τα καθημερινά τελετουργικά, όπως το σπίτι (το οικογενειακό τραπέζι), το σχολείο, η ίδια η πόλη, λειτουργούν ταυτόχρονα ως πεδίο πειθαρχίας και ως εν δυνάμει χώρος ελευθερίας: μέσα από τη διάταξη, τους άτυπους κανόνες και την επαναληπτικότητα, οργανώνουν τη συμπεριφορά των υποκειμένων, επιβάλλοντας ρόλους, και τρόπους συμμετοχής.

#11 Κατερίνα Βαβδινούδη
«Μη Με Λησμόνει »

Το project «Μη Με Λησμόνει» εξετάζει την φύση της μνήμης μέσα από την ανακατασκευή αναμνήσεων σε αφύσικα περιβάλλοντα.

Χώροι φτιαγμένοι από αλουμινόχαρτο- εύθραυστοι, ψυχροί και παραμορφωμένοι- τοποθετημένοι σε ζωντανά περιβάλλοντα ενώ ανθρώπινες παρουσίες ζωντανεύουν σκηνές που έχουν χαθεί, σαν μνήμες που επιμένουν αλλά δεν επιστρέφουν ποτέ.. 

#12 Χρήστος Κουρτίδης
“Unattended” 

Το “Unattended” εξερευνά χώρους εγκατάλειψης, όπου ο άνθρωπος δεν είναι πια παρών, αλλά τα ίχνη του παραμένουν. 

Το Project λειτουργεί ως μια χαρτογράφηση της απουσίας, της μνήμης και των ιχνών σε διαφορετικές περιοχές της Ελλάδας, όπου ορισμένοι χώροι λειτουργούν σαν πορτρέτα απουσίας, με στόχο τη διαμόρφωση συνεκτικής φωτογραφικής σειράς και την αυτοέκδοσή της σε βιβλίο.

#13 Αχιλλέας Γεωργόπουλος
«The land beyond the river»

We ran unbound, us children, wondering what waited for us beyond the river’s edge. 
But this place turned into quicksand for those who stayed.
Addictions, obsessions, loves, friends, family— everything seems to swallow you down.
How did we lose ourselves in a place we call home?
Searching for this emotion, the feeling of home, even when you are home.
No one seems to know where they are going anymore, in a place with no past or future.
Some dead and some living, most of them doing something in between.

Like the river takes our memories and dreams.

#14 Σωκράτης Απατσίδης
“Not a Place” 

Το Not a Place διαμορφώνεται για να μελετήσει την έννοια της ισορροπίας και της ουτοπίας. Πρόκειται για ένα πρότζεκτ που ψάχνει να βρει γαλήνη σε έναν κόσμο που μας αποστασιοποιεί με τα χρόνια από το παιχνίδι, το όνειρο και τη φύση.

Μια σειρά ταξιδιών, εξερευνήσεων και επανασυνδέσεων.

#15 Νικόλας Παπαδόπουλος
«United States of Balkans»

Το United States of Balkans αφορά ένα καταγραφικό project στην ευρύτερη περιοχή των Βαλκανίων, με σκοπό να αποτυπώσει τις αλλαγές τις οποίες συμβαίνουν στα Βαλκάνια κυρίως από το 2020 και μετά. Καθώς οι αλλαγές από τα Βαλκάνια του 80-90 που έχουμε όλοι στο μυαλό μας είναι δραματικές. 

Αυτές οι αλλαγές είναι κοινωνικές πολιτικές οικονομικές κ.α. παραμένει μια ασταθή πολυπολιτισμική περιοχή, ωστόσο με πολλά κοινά στην κουλτούρα κ.α. 

Υπολογίζω πως ένα τέτοιο project θα είναι μακροχρόνιο καθώς δεν είναι κάτι εύκολο στο να αποτυπωθεί σωστά, άλλωστε αφορά 11 χώρες. 

#16 Κλεάνθη Πάλλα
“Nymphs of the water”

Στο project Naiads ,θέλω να σκηνοθετήσω / δημιουργήσω μια editorial φωτογράφιση ,όπου θα αποτελεί μια σύγχρονη απεικόνιση των μυθολογικών Ναϊάδων.

#17 Νίκη Στεφανίδου
«Animus»

Μετεωρίζομαι στο παρόν που εγκλωβίζω στο παρελθόν, διερωτώμενη περί φθοράς και αφθαρσίας κατά την οξύμωρη αναπαράσταση του «νεκρού» από το ζωντανό.

Ο Michelangelo θεωρεί ότι το γλυπτό είναι εγκλωβισμένο μέσα στο μάρμαρο, όπως πρεσβεύει η πλατωνική αρχή ότι η ψυχή ανήκει στον αόρατο κόσμο των ιδεών και είναι δέσμια του ανθρώπινου σώματος.

#18 Άννα Πουρνάρα
“Hidden Folder”

Hidden Folder is a personal inquiry into shame and body image. As the body is repeatedly photographed, altered, and reintroduced into the home, the boundary between documentation and creation begins to blur.

Distorted representations placed in broken frames and damaged surfaces reflect an ongoing negotiation with shame, vulnerability, and the desire for acceptance.

#19 Κατερίνα Πούλιου
«Χάος»

Tο χάος δεν είναι μόνο αταξία. Είναι η στιγμή πριν από τη μορφή, πριν από την ηρεμία, πριν από την κατανόηση.
Είναι ένας εσωτερικός και εξωτερικός κόσμος που μοιάζει διαλυμένος, μα ταυτόχρονα κρύβει μέσα του την πιθανότητα μιας νέας αρχής.

Το φωτογραφικό αυτό project επιχειρεί να αποτυπώσει το χάος ως αταξία και βαθιά ανθρώπινη εμπειρία ταυτόχρονα.

#20 Αννίτα Χατζίκου
“After the big White Whale”

Η στήριξη/χρηματοδότηση θα μου επιτρέψει να ταξιδέψω στο Λονδίνο, για μια σειρά επισκέψεων στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας.
Εκεί, επιθυμώ να φωτογραφίσω ένα μοναδικό έκθεμα: τον σκελετό της μεγάλης γαλάζιας φάλαινας (μήκους 25 μέτρων) στην κεντρική αίθουσα, καθώς και σπάνια/παράξενα θαλάσσια στοιχεία στην ειδική πτέρυγα.

Οι εικόνες αυτές θα εμπλουτίσουν οπτικά και εννοιολογικά το πρότζεκτ που δουλεύω, συμβάλλοντας στην εξέλιξή του.

#21 Αλέξανδρος Καζαμίας
«You taught me how to leave»

I’m turning 22, but I think I only began existing since last summer.
Before that I was just an observer.
My parents taught me how to live, now I’m trying to do it on my own.
My dad used to burn loose threads off my coat with a lighter.
Now I don’t know which thread of mine to cut first.

#22 Λυδία Γρηγοράκου
“Wild animals that sense and then die”

Οικογένειες περίπλοκες… Ένα αγριεμένο ζώο που υπάρχει κάπου μέσα. Όλοι έχουμε ένα σκοτάδι μέσα μας.
Το σημαντικό είναι να μπορούμε να το αναγνωρίσουμε. 
Μέρη εγκαταλελειμμένα, όμως με έναν παράξενα οικείο τρόπο εξακολουθούν να κατοικούνται.
Σαν εσωτερικοί χώροι του εαυτού μας.
Σημεία που κρύβεσαι… .

#23 Κωνσταντίνος Γκόνης
«Κάθοδος»

Ο κόσμος γύρω μας, αλλά κι εμείς οι ίδιοι, πολλές φορές επιλέγουμε τον δρόμο της απραξίας και της απάθειας.
Είτε από πόνο, είτε από φόβο, είτε από οποιαδήποτε άλλη δικαιολογία βρίσκουμε.
Αυτή η κατάσταση μάς τρώει από μέσα, ενώ συνεχίζουμε να κινούμαστε σε μια λούπα βασανιστικού εφησυχασμού, μέχρι να μας οδηγήσει στην απόλυτη απραξία — στον θάνατο.
Αυτό συνέβη στην μητέρα μου.

#24 Σαμαέλ Τσεκούλης
“The Show Must Go ON”

In a world full of pain, war and sadness, in an unending exposure of pictures of death tears and destruction, there are still moments of joy, love, hope and life that keep us going.